lauraflorissen, 8 juni 2011
Oeganda Jinja 26°

4 van de “BIGFIVE” en andere wilde beesten!

Hoi! Daar ben ik weer, na zo’n 2,5 week afgezonderd geweest te zijn van de buitenwereld.. Mijn ouders waren hier namelijk vanaf midden mei en samen met hen ben ik Oeganda doorgereisd. Het was een superervaring! We hebben ontzettend veel meegemaakt, veel te veel om dit allemaal op mijn blog te zetten. Ik zal voor jullie alle hoogtepunten op een rijtje zetten, maar voor deze reis begon was er eerst nog een weekje project te gaan:
Het hospice is een zeer interessant en goedlopend project, onze ochtenden begonnen rond een uur of 8 met het bijeenkomen van het team. We zongen dan gezamenlijk een lied, beden (bijv. voor de zieken of overledenen) en hierna werd het nieuws rondom patiënten en dergelijke besproken. Dit ritueel bevorderde de teamspirit en zorgde voor een goed begin van de dag. Hierna werden taken verdeeld; het veld in of thuisblijven. Ik ben elke dag het veld in gegaan, dit houdt in dat we met een jeep dorpjes ingaan die ver weg gelegen zijn, hier bezoeken we patiënten. De patiënten die te zwak zijn worden thuis bezocht en degenen die “gezond” genoeg zijn gaan naar de Healthcentres. Zoals ik in een eerder verslag beschreef hebben de meeste patiënten kanker en/of HIV/aids en dit project biedt terminale/palliatieve zorg aan deze patiënten. Tijdens het werk in het veld kom je veel armoede tegen, hele zieke mensen of kom je bij families waar de patiënt al gestorven is. Ik vond het werk heel mooi om te zien, de aandacht en tijd die ze aan de patiënt geven bijvoorbeeld. Het gaf me een goed gevoel om dit project mee te maken en een steentje bij te kunnen dragen, ook al was het maar voor een week helaas. Na afscheid genomen te hebben van het team was het tijd om mijn ouders te verwelkomen in Oeganda.

Dinsdagavond 17 mei kwamen ze aangelopen op de luchthaven in Entebbe, wat was dat gek om ze na 2 maanden weer te zien! En dan in Oeganda natuurlijk, ik vond het superleuk. De volgende ochtend reden we naar Jinja, de tijd ging snel want we hadden veel bij te kletsen. Ondertussen werd er door hen al veel indrukken opgedaan, ze kwamen ogen te kort! Wat voor mij al heel normaal was, was voor hen nog geheel nieuw. In Jinja hadden we ruim 2 dagen de tijd om mijn “Afrikaanse leventje” hier te zien. Ik heb mijn ouders Jinja laten zien met zijn chaotische markt en Mainstreet, de projecten en de nabijgelegen dorpjes; Mpumudde, Kimasa, Walukuba en Masese voor een bezoek aan de “lakeside” (Victoriameer). Ik heb ze kennis laten maken met de lokale keuken (tijdens een lunch met de lieve familie van het Destitute Home). Ze vonden het fijn om te zien wat ik hier allemaal gedaan heb, zo hebben ze een veel beter beeld gekregen. Het is ook zo moeilijk om jullie uit te leggen hoe het er hier aan toe gaat!
Hierna begon het vervolg van onze reis, waarin we de rest van Oeganda gingen ontdekken! Dirk onze (Vlaamse) gids heeft ons ruim 2 weken lang rondgereden, hij wist heel veel te vertellen over het land, de natuur en de cultuur.

We reden met het busje richting Murchison Falls, een van de nationale wildparken in het noorden van Oeganda. Maar voordat we er waren stopten we bij een Rhino (neushoorn) reservaat. Hier zitten op dit moment 9 neushoorns in een reservaat van ongeveer 70 km2. Het plan is om het aantal neushoorns enorm uit te breiden en ze daarna weer in de wildparken uit te zetten. Want Oeganda heeft helaas geen neushoorns meer in het wild rondlopen. We reden door het park tot we in de buurt van deze lieve beesten waren, toen mochten we uit de auto stappen om dichterbij te komen (op zo’n 30 meter afstand!!). We stonden oog in oog met deze toch wel heel grote dieren, maar wat waren ze mooi! Helaas stond het net keihard te regenen, maar dat mocht de pret niet drukken. We zagen 2 moeders met hun zoon, 1 moeder was net haar zoon aan het voeden. Heel schattig om te zien.

Toen kwamen we tegen de avond aan in de buurt van de Murchison Falls, waar we de volgende ochtend het park in zouden rijden.
We hebben in dit mooie park een gamedrive gedaan om allerlei wild te kunnen zien en wat hebben we toch veel gezien! Allerlei soorten antilopen, wrattenzwijnen (Pumba’s ), mooie vogels, waterbuffels, giraffes en olifanten. In de middag was het tijd voor een boottocht op de Nijl, in het water en aan de oevers lagen veel nijlpaarden en waterbuffels, er fladderden weer vele mooie vogels rond en af en toe kwam er een krokodil voorbij gezwommen. De boottocht kwam uiteindelijk uit bij de Murchison Falls, een enorm krachtige waterval, zo krachtig dat we op zo’n 300 meter afstand moesten blijven met de boot.
De volgende dag hebben we de “top of the falls” bezichtigd, zo zag je hoe de rivier de Nijl steeds smaller werd en uiteindelijk door een hele dunne kloof naar beneden geperst werd. Wat een kracht kwam daar vrij! Ik heb nog nooit zo’n spectaculaire waterval gezien.

Onze reis ging verder naar Fort Portal, dit is een leuk plaatsje in het westen van Oeganda. Van hieruit zijn we naar Kibale Rainforrest gegaan, zoals de naam al zegt is dit een (enorm) regenwoud. Hier leven allerlei insecten, vogels en aapsoorten, waaronder ook de chimpansee! We hebben eerst vlakbij dit woud een “swamp-walk” gedaan, een wandeling (samen met een ranger) door het moeras en ook door de bossen. Het was een erg leuke tocht van zo’n 5 km, de natuur was erg mooi en we hebben toen al veel verschillende aapsoorten gezien, maar nog geen chimpansees. Die zouden we gaan zien met de “chimp-tracking”, deze begon vroeg in de ochtend ook samen met een ranger. Hij leidde ons door het woud en luisterde ondertussen naar geluiden om zo de chimpansees op te sporen. Na 3 uur lopen op een flink tempo, door de modder en vies van allerlei takken die tegen je aan zwiepten waren we nog niks tegengekomen. Niet eens een vogel of een ander leuk aapje. We begonnen langzaam de hoop op te geven, totdat de ranger bericht kreeg van de andere groep dat zij een aantal chimpansees hadden gevonden. We zijn naar de plek gelopen en daar waren ze dan eindelijk! Hoog in de bomen, dat wel, maar we zagen ze tenminste .

In de omgeving van Fort Portal was er nog een andere leuke bezienswaardigheid, de Semliki hot water springs. Het was een eindje rijden over bergwegen, met diepe dalen, geen vangrails en zandwegen. Erg spannend dus! Maar we kwamen gelukkig ongedeerd op de plek van bestemming. Via een wandeling door het Semliki regenwoud kwamen we op een open plek waar we deze heet waterbronnen zagen, mooi om te zien en ook erg warm dat borrelende water. Ik zou er maar niet in gaan zwemmen .

Toen was het weer tijd om verder te rijden, op weg naar Queen Elisabeth National Park, ook een enorm groot wildpark in het zuiden van Oeganda. Nog voordat we het park in gingen kwamen we al olifanten tegen die de weg overstaken en ook een stel nijlpaarden in de avond, gezellig! De volgende dag was het weer tijd voor een gamedrive, hier waren veel dezelfde dieren te zien als in de Murchison Falls, alleen geen giraffes. Maar waar wij dit keer graag nog naar op zoek wilden, waren de leeuwen en de luipaarden. In principe zijn deze dieren lastig om te zien, vooral luipaarden spotten is zeldzaam, omdat ze in de bomen zitten, dus we hadden onze hoop gevestigd op de leeuw. Na een ochtendje “gamedriven” hadden we weer hele mooie dieren gezien en de natuur was prachtig, maar helaas geen leeuw! Dit vonden we toch een beetje balen, maar wie weet zouden we ‘m kunnen zien bij de boottocht. Die hadden we die middag, op Kazinga Channel waar veel wilde dieren aan de oevers drinken of zwemmen. We zagen weer veel nijlpaarden, waterbuffels, olifanten, vogels en af en toe een krokodil. Heel erg mooi om te zien, zo dicht bij je boot en die nijlpaarden blijven leuk om naar te kijken. Als ze weer opeens kopje onder duiken of moeten gapen. Maar de boottocht eindigde zonder het zien van een leeuw! We besloten om toch nog een snelle game-drive te doen, we reden naar een plek toe waarvan wordt gezegd dat hier vaak leeuwen zitten. Dit gebied heet de “maiting-ground”, hier zitten veel antilopes en daarom ook veel leeuwen. Maar het begon al te schemeren en we hadden alleen maar last van olifanten die de weg blokkeerden (alleen maar gaaf natuurlijk en eigenlijk ook best gevaarlijk). We reden dus maar terug naar de entree van het park… Maar toen!!! Uit het niets begon mijn moeder te schreeuwen: “Een gevlekte, een gevlekte!!!” We remden zo snel we konden en vroegen wat er aan de hand was, bleek dat we net een luipaard voorbij waren gereden! Hij stond heel rustig aan de kant van de weg te wachten tot ie kon oversteken. We reden weer terug achteruit en ik probeerde nog snel wat foto’s te maken en toen liep hij de bosjes in, waar we hem nog steeds konden zien. Wat gaaf!! Ik was zo blij dat we gewoon een luipaard hadden gezien, hetgeen bijna niet voorkomt! En dan net op het laatste moment, wat een geluk!
Na deze mooie afsluiting gingen we verder op weg naar Lake Bunyonyi. Dit is een enorm groot meer op zo’n 2 km hoogte, het diepste punt van het meer is ook 1800 m en het heeft vele inhammen en wel 39 eilandjes! In dit (krater)meer kan gezwommen worden, want er zitten geen gevaarlijke dieren, maar naast zwemmen kan er ook gewandeld worden en er zijn leuke boottochten. Je kunt zelf gaan varen in een boomstamkano (wat erg moeilijk is schijnt), ook kon je jetskiën en/of met een motorbootje het water op. Dit laatste hebben we gedaan, we hebben genoten van het uitzicht en we zijn nog een paar eilandjes gaan bezoeken.
We hebben zo’n 3 dagen relaxt aan dit mooie meer, fijn om weer eventjes bij te kunnen komen van alle indrukken en de lange autoritten.
Na die 3 dagen was het laatste onderdeel van onze reis al aan de beurt! Wat vloog de tijd toch in die 2 weken. Ons laatste wildpark dat we hebben bezocht heet Lake Mburo, dit is een ander park dan Murchison Falls en Queen Elisabeth. Je hebt hier namelijk geen olifanten, giraffes en maar heel weinig leeuwen en luipaarden, maar hier hebben ze juist wel: Zebra’s! Die hadden we hier nog niet gezien. We kwamen in de middag aan bij het park, waar we al gelijk een grote kudde zebra’s tegenkwamen! We hebben die middag door het park gereden op weg naar ons onderkomen, weer hele mooie natuur in dit park en ook weer leuke beesten als; wrattenzwijnen, nijlpaarden, waterbuffels, topi’s, impala’s, waterbokken, allerlei andere antilopes en natuurlijk de zebra’s. In de namiddag deden we weer al een boottocht (dit was al nummer 4, maar nog steeds gaaf om mee te maken) dit keer in een klein bootje die vlak langs de oevers ging. Het was erg spectaculair, ook met de schemering die bijna opstak. We hebben enorme krokodillen gezien, allerlei aapjes (bavianen) in de bomen aan de oevers, veel visadelaars ijsvogels en anderen, nijlpaarden en waterbuffels. Een mooie laatste boottocht dus!
Die volgende ochtend moesten we erg vroeg uit de veren, we gingen namelijk een GAMEWALK doen! Omdat er dus geen olifanten in dit park zitten (en maar weinig leeuwen en luipaarden) is het mogelijk om hier met een ranger (+geweer) lopend op pad te gaan, op zoek naar wild. Het blijft wel oppassen, want nijlpaarden en waterbuffels kunnen ook erg agressief zijn. We liepen door het hoge gras en onderweg kwamen we allerlei mooie dieren tegen, ook allerlei botten zag ik op de grond liggen, maar helaas kan ik die niet mee naar huis nemen . We kwamen langs modderpoelen waar normaal wrattenzwijnen, nijlpaarden en/of waterbuffels liggen te poedelen, maar we hadden vandaag geluk (of niet?) ze lagen er niet.. We liepen een heuvel op en van hieruit had je heel mooi uitzicht op het park, zo konden we ook zien waar de populairste dieren van dit park zich verstopten; de zebra’s. Hier liepen we uiteindelijk naar toe, wat een schattige beesten zijn dat toch! Het was leuk om dit op onze laatste dag allemaal mee te maken.
Na een snel ontbijt was het tijd om naar Entebbe terug te rijden om papa en mama op het vliegveld te zetten. Tijdens onze reis kwamen we langs de evenaar (we reden van het zuidelijk halfrond naar het noordelijk halfrond) hier zitten wat souvenirwinkeltjes en daar hebben we onze laatste inkopen gedaan. In Entebbe aten we die avond voor het laatst samen, we namen afscheid en ik reed diezelfde avond terug naar Jinja. Wat een geweldige “vakantie” heb ik samen met mijn ouders kunnen beleven, we vonden het allemaal een superervaring.
Nu zijn zij al lang weer thuis (terwijl ik dit schrijf) en moet ik nog 4 nachtjes slapen voor ik in Nederland ben! Ik vertrek hier zaterdagmiddag op weg naar het vliegveld, dan vliegen we ’s nachts terug en kom ik om half 7 ’s ochtends aan. Veel te vroeg!
Maar voordat het zover is heb ik hier nog veel dingen gedaan en staan er nog wat dingen op de planning. Deze laatste week staat vooral in het teken van afscheid nemen, van alle lieve mensen die we hier hebben ontmoet en van alle projecten die we hier hebben gedaan.
Gisteren was het tijd om afscheid te nemen van onze Nederlandse vrienden Jeroen en Marloes, zij zijn nu alweer in Nederland, maar daar gaan we ze vast en zeker nog zien! Vandaag zijn we met de groep voor het laatst op alle 3 de projecten geweest, we hebben iedereen bedankt en uiteindelijk wilde niemand dat we gingen (zelf was het ook wel heel vreemd hoor.. dat je deze lieve mensen misschien wel nooit meer zal zien?!) Uiteindelijk vonden we het allemaal wel rot om afscheid te nemen en daarom zien we een paar goede vrienden vrijdag nog een keer (maar dan écht voor de laatste keer).
Er is nog wel 1 heel leuk ding wat ik morgen ga doen: kijken en meehelpen op de operatiekamer in het ziekenhuis!!!! Ik weet nog niet wat ik voor operaties ga zien, maar het idee alleen al vind ik echt geweldig. Ik kan niet meer wachten, ben erg benieuwd.
Maar nog benieuwder ben ik naar jullie allemaal weer te zien, drie maanden is een mooie tijd geweest om weg te zijn, maar nu heb ik ook echt wel zin om weer terug te komen!

Ik ga nu maar weer stoppen met mijn verslag, hij is alweer veel te lang terwijl ik nog zoveel meer te vertellen heb. Maar dat horen jullie dan wel weer als ik terugben Tot over een paar dagen!

Liefs uit het mooie Oeganda (wat ik toch ook wel een beetje ga missen!)

Wil je Laura in Oeganda bellen? Bel dan goedkoop via HalloBuitenland.nl